Jak już omówione zostało w rozdziale o klimacie, życie roślin zależne jest w zupełności od wody, z której mogą korzystać w czasie swego rozwoju. Woda decyduje ,o wysokości i jakości plonów, toteż zaopatrzenie warzyw w dostateczną jej ilość jest nieodzownym warunkiem dobrych wyników uprawy. W związku z tym każde gospodarstwo, nastawione na produkcję warzyw, musi dążyć do zaopatrzenia się w różne narzędzia urządzenia i aparaty, służące do nawadniania.Poza uprawami atmosferycznymi warzywa korzystają w uprawie, zwłaszcza w uprawie pod szkłem, z wody dostarczanej im przez podlewanie, spryskiwanie, względnie zastosowanie urządzeń nawadniających. Nawadniając należy pamiętać o tym, że częścią rośliny pobierającą wodę są korzenie i że wobec tego powinno się podlewać odpowiednio obficie tj, tak, by woda przesiąknęła do głębokości ich zasięgu. Podlewanie przy użyciu konewek jest zabiegiem bardzo pracochłonnym, dlatego w miarę możności konewkę należy zastąpić wężem gumowym. Nawet znaczne powierzchnie uprawne mogą być podlane przy pomocy węża, pod warunkiem dobrego rozprowadzenia instalacji wodociągowych, oraz [czytaj dalej]
W szklarniach stwarza się roślinom odpowiedniejsze, gdyż bardziej zbliżone do normalnych warunki wegetacji, aniżeli w ograniczonej przestrzeni skrzyni inspektowej. Przy uprawie w szklarni nie jesteśmy również tak zależni od warunków zewnętrznych, jak i przy uprawie w inspektach, gdzie wykonanie każdej czynności związane jest z koniecznością podniesienia lub zdjęcia okna inspektowego (pielenie, pikowanie, podlewanie, sadzenie), co często, ze względu na panujące warunki atmosferyczne jest nie wskazane, lub wręcz niemożliwe. Poza tym jest uprawa w szklarni, przy nie tak ograniczonej jak w inspektach przestrzeni, mniej drobiazgową i kłopotliwą. Toteż w gospodarstwach ogrodniczych szklarnie do uprawy warzyw znajdują coraz większe zastosowanie. Jednak nie w (każdym wypadku inspekt może być zastąpiony szklarnią; przy szeregu upraw inspekty i szklarnie wzajemnie się uzupełniają. Gospodarstwa rozporządzające większą ilością okien inspektowych powinny w każdym razie dążyć do po siadania przynajmniej jednej szklarni ? mnożarki ? dla wykonywania wszelkich wysiewów i ewentualnie pikowań, co pozwoli na późniejsze założenie inspektów, to [czytaj dalej]
Zakładanie inspektów obejmuje prace przygotowawcze oraz właściwe zakładanie skrzyń. Do prac przygotowawczych, poza rozplanowaniem terenu, przeprowadzeniem dróg, rozmieszczeniem basenów, zabezpieczeniem sobie odpowiednich ilości nawozu, liści i ziemi inspektowej, wyremontowaniem skrzyń i okien, przygotowaniem mat, wietrzników, cienników itp. należą: a) zabezpieczenie terenu, na którym zamierzamy założyć skrzynie na- powierzchniowe przed zbyt głębokim zamarznięciem. W tym celu przykrywamy w jesieni cały teren, po lekkim przemarznięciu ziemi, słomą, liśćmi, nawozem słomiastym, łętami itp.; b) zabezpieczenie stałych skrzyń napowierzchniowych i zagłębionych przed zbytnim zamarznięciem przez przykrycie ziemi wewnątrz skrzyni, po lekkim jej przemarznięciu, w sposób podany powyżej. Pora zakładania inspektów zależy od tego jak zamierzamy je zagospodarować i wykorzystać, Najwcześniejsze inspekty ciepłe ? skrzynie jednostronne napowierzchniowe i zagłębione ? zakładać możemy już w styczniu (wcześniejszy termin bywa rzadko stosowany). Pod koniec lutego zaczynamy zakładać belgijki, a od połowy marca możemy rozpocząć [czytaj dalej]
Do kompletu; urządzeń inspektowych należą jeszcze cieniówiki i wietrzniki. Cieniówki, o wymiarach odpowiadających ściśle wymiarom okna inspektowego, sporządza się z cieniutkich listewek drewnianych połączonych ażurowo sznurkiem lub cienkim drutem, co pozwala na zwijanie ich, a tym samym łatwiejsze manipulowanie nimi oraz łatwiejsze, bo wymagające mniej miejsca w magazynie, przechowywanie .Do cieniowania używa się poza właściwymi cieniówkami szarego płótna, cienkich desek, luźno szytych sznurem lub cienkim drutem mat trzcinowych lub ma: wilklinowych itp. W braku jakichkolwiek cieniówek można też cieniować przyprószając okna inspektowe piaskiem, ziemią, narzucając drobne gałązki iub spryskując rozpuszczoną w wodzie kredą szlamowaną z do datkiem niewielkiej ilości zielonej farby. Ten ostatni sposób ;est o tyle kłopotliwy, że wymaga mycia okien ilekroć cieniowanie staje się zbędne. Wietrzniki do wietrzenia inspektów ilustruje ryc. 42. Zamiast wietrz- ników można używać doniczki lub połówki cegieł, przy pomocy których unosimy okna. Wybór miejsca pod inspekty i rozmieszczenie skrzyń Teren przeznaczony pod inspekty powinien być [czytaj dalej]
Jako materiał do wyrobu mat służy prosta, długa słoma żytnia, najlepiej cepówka, grubszy sznur na osnowę oraz sznur cieńszy, którym się matę szyje (wiąże). Do szycia może być użyty t. zw, sznur manila, znacznie tańszy, a wykazujący, o ile jest przepojony lnianym pokostem, dostateczną trwałość. Maty szyje się na prostych ramach z drzewa, o szerokości równej szerokości maty ? czyli 120 cm. Wysokość ramy winna być o 10 cm dłuższa niż długość maty, czyli winna wynosić 200 cm (długość maty 190 cm), W obydwa krótsze boki ramy wbija się w równych od siebie odstępach po trzy do czterech gwoździ, do połowy ich długości. Do gwoździ tych przywiązujemy sznur grubszy, który stanowić będzie osnowę. Jeżeli słoma jest długa wystarczą trzy sznury osnowy; przy słomie krótkiej wskazane jest dać cztery, a nawet pięć sznurów pionowych. Szyjemy matę na ramie opartej o ścianę prawie pionowo. Zakładając osnowę przywiązujemy sznur (z pozostawieniem 15 cm’owego końca) do przeciągamy sznur do gwoździa znajdującego się nad nim na przeciwległym górnym boku ramy, około którego raz go owijamy, po uprzednim silnym [czytaj dalej]