Warzywnictwo

Do kompletu; urządzeń inspektowych należą jeszcze cieniówiki i wietrzniki. Cieniówki, o wymiarach odpowiadających ściśle wymiarom okna inspektowego, sporządza się z cieniutkich listewek drewnianych połączonych ażurowo sznurkiem lub cienkim drutem, co pozwala na zwijanie ich, a tym samym łatwiejsze manipulowanie nimi oraz łatwiejsze, bo wymagające mniej miejsca w magazynie, przechowywanie .Do cieniowania używa się poza właściwymi cieniówkami szarego płótna, cienkich desek, luźno szytych sznurem lub cienkim drutem mat trzcinowych lub ma: wilklinowych itp. W braku jakichkolwiek cieniówek można też cieniować przyprószając okna inspektowe piaskiem, ziemią, narzucając drobne gałązki iub spryskując rozpuszczoną w wodzie kredą szlamowaną z do datkiem niewielkiej ilości zielonej farby. Ten ostatni sposób ;est o tyle kłopotliwy, że wymaga mycia okien ilekroć cieniowanie staje się zbędne.
Wietrzniki do wietrzenia inspektów ilustruje ryc. 42. Zamiast wietrz- ników można używać doniczki lub połówki cegieł, przy pomocy których unosimy okna.
Wybór miejsca pod inspekty i rozmieszczenie skrzyń
Teren przeznaczony pod inspekty powinien być osłonięty conajmniej od północy, a wskazanym jest by był również osłonięty od wschodu i zachodu. Osłonę mogą stanowić budynki, mury, zwarte parkany lub żywopłoty z drzew iglastych. Wystarczającą osłoną od północy jest osłona się> gająca do dwóch metrów, od wschodu i zachodu do 1,50 m wysokości. Dla uniknięcia cieniowania należy odsunąć pierwszy rząd skrzyń o 1 do 2 m od osłon. Gleba terenu, na którym zamierzamy założyć inspekty, nie powinna być podmokła, gdyż to uniemożliwia założenie skrzyń zagłębionych,
a i napowierzchniowe, wskutek podmakania nawozu, szybciej tracą ciepło. Tam gdzie zachodzi tego potrzeba teren pod inspekty powinien być odwodniony.
W bliskim sąsiedztwie inspektów należy założyć studnię.
Rozplanowanie terenu jest zależne od jego figury i ilości inspektów, jakie zamierzamy na nim rozmieścić.
Jeżeli posiadamy wielką ilość skrzyń tworzymy osobne kwatery dla skrzyń jednostronnych i osobne dla belgijek. Poszczególne kwatery, obejmujące w sumie od 200 do 400 okien, rozgraniczamy drogami, które służą do przewożenia i składania nawozu, ziemi, do składania mat, okien, wietrz- ników, cieniówek, do ustawienia beczek lub basenów na wodę i gnojówkę. Toteż drogi powiny być odpowiednio szerokie. Obowiązującą zasadą przy rozplanowaniu terenu jest bezwzględna oszczędność miejsca — dobrze osłoniętych terenów nie mamy zwykle w ogrodzie zbyt wiele — jednak przy pełnym uwzględnieniu potrzebnej przy racjonalnej gospodarce swobody ruchu.
Skrzynie jednostronne ustawiamy zawsze bokami dłuższymi w kierunku wschód—zachód, a ścianą wyższą od strony północnej. Przy takim ustawieniu skrzyń, ze względu na nierówność ich boków — od północy 35 cm, od południa 28 cm — okna położone na nich otrzymują lekkie nachylenie ku południowi, czyli wystawę południową. Rośliny uprawiane w inspektach korzystają przy takim ustawieniu skrzyni z najlepszych warunków świetlnych, dlatego też nadają się skrzynie jednostronne na najwcześniejsze uprawy.
Jeżeli ustawiamy skrzynie jednostronne kilku rzędami, zestawiamy w jednym, nieprzerwanym rzędzie nie więcej skrzyń niż na ogółem 20 do 30 okien. Między rzędami dajemy przejścia 40-to cm szerokości. Zestawianie zbyt długich rzędów skrzyń jest nieekonomiczne, utrudnia bowiem robotę i powoduje znaczną stratę czasu przy znoszeniu okien, mat oraz przy obchodzeniu skrzyń w czasie podlewania, wietrzenia i cieniowania.
Skrzynie dwustronne — belgijki — ustawiamy bokami dłuższymi w kierunku północ—południe, przez co okna uzyskują nachylenie z jednej strony ku wschodowi, z drugiej ku zachodowi. Nie są to wystawy tak dobre jak ta, z której korzystają skrzynie jednostronne, ustawiając jednak skrzynie te w kierunku wschód—zachód uzyskalibyśmy wprawdzie z jednej strony wystawę najlepszą, południową, z drugiej natomiast — nie nadającą się w ogóle pod uprawy przyspieszone — wystawę północną.
Belgijki wykorzystujemy dla tego raczej pod uprawy nieco późniejsze, gdyż w miarę zbliżającej się wiosny warunki świetlne są coraz lepsze.
Podobnie jak skrzynie jednostronne ustawiamy belgijki w rzędy nie dłuższe niż 20—30 -okien. Przejścia między rzędami skrzyń pozostawiamy natomiast nieco szersze, a mianowicie 50—60 cm-owe. Otoczona szerszymi drogami kwatera belgijek nie powinna obejmować więcej niż 300—400 okien.
Kwatera, przeznaczona pod skrzynie wędrowne, musi być w całości dokładnie rozmierzona. Dla każdej efektywnej skrzyni należy przeznaczyć powierzchnię odpowiadającą trzykrotnemu jej wymiarowi wraz z przejściami (1-sza, 2-ga i 3-cia uprawa), Rozplanowanie terenu i kierunek wędrówki skrzyń zależy od figury kwatery i rodzaju skrzyń — pojedyncze czy belgijki.
Warzywa uprawiane w skrzyniach wędrownych korzystają z gleby danego terenu, powinno się za tym przeznaczyć na kwatery tych upraw tylko tereny o glebie odpowiedniej dla najwcześniejszych warzyw gruntowych, tj, raczej lekkiej, przepuszczalnej, szybko nagrzewającej się, zasobnej w próchnicę. Nawozić należy intensywnie co roku, koniecznie w jesieni, półrozłożonym obornikiem lub dobrym, zasobnym w składniki pokarmowe kompostem.
Tuż przy kwaterze inspektów powinny się znajdować: pryzmy z ziemią kompostową, wolne place dla gromadzenia lub ewtl. zagrzewania obornika, szopa do przechowywania okien, mat, wietrzników, cienników, doniczek.